Category Archives: Reizen

  • 0

Maastricht Bruist

Category:Reizen,Tourfiets Tags : 

Zaterdag 31 augustus 2019. De dag begint lekker. Uitslapen tot een uur of tien en dan staat het ontbijt al klaar. Klasse Tinus! Vandaag staat Bruis op het programma, maar niet voordat we een fietstochtje naar Wahlwiller hebben gemaakt. Het worden 44.23 mooie kilometers met wat geklim en mooie uitzichten. Ja er wordt zelfs off road gereden. Lekker!Na de tocht is het douche- en lunchtijd. Als dat gebeurd is, pakken we de fiets naar Bruis. Dit blijkt achteraf een domme keuze te zijn. Op Bruis is het prima vertoeven. Goede en slechte muziek wisselen elkaar af.Het laatste bandje is tof! Na een kwartiertje begeef ik me in de pit. Iets later mis ik mijn horloge. Beetje jammer! Niets te zien, meh. Morgen maar eens vragen of het gevonden is. Als het afgelopen is gaan we naar de fietsen, we stappen op en drie minuten later mis ik een afstapje en vlieg ik over de kop. Au! De schade valt gelukkig mee. Na een döner maak ik de wonden schoon en ga ik naar bed.Zondag 1 september 2019. Ook vandaag is het uitslapen. Dan opstaan, opruimen en een beetje ontspannen wachten tot we weer gaan Bruisen. Inmiddels is Ellen, het vriendinnetje van Thijs, aangehaakt. Dat beloofd een gezellige middag te worden! Als ik na een paar minuten zoeken de afdeling gevonden voorwerpen heb gevonden, heb ik mijn horloge weer terug. Fijn!

Ja, hij was al zo beschadigd… gebruiksvoorwerp hè. Bruis is wat lam deze middag. Dat hindert niet, want het is toch gezellig en de frieten smaken prima.

Tegen vieren verlaat ik de boel en ga ik via casa Cuppen richting station. Ik zet mijn fiets in de trein en wacht tot deze helse tocht naar Nijmegen afgelopen is. Nooit geweten dat er zoveel asociaal volk bij elkaar in een ruimte kan zitten. Gelukkig staat dit matige einde niet symbool voor de hele reis. Het was weer genieten! Snel nog eens doen! En trouwens, voor de statistici onder ons… het waren 379,62 km die ik de afgelopen dagen gefietst heb. De route zag er zo uit.


  • 0

Maastricht!

Category:Reizen,Tourfiets Tags : 

Vrijdag 30 augustus 2019. Het was een koude nacht, maar ik slaap lekker uit. Omstreeks 8:45 stap ik de tent uit. Vandaag staat een korte etappe op het programma. Het zal ook tevens de laatste zijn van het fietsavontuur.Als alles is ingepakt verlaat ik om 10:00 de camping in Weert. Er volgt een stukje door het boerenland van Midden-Limburg. Gelukkig duurt het niet lang voordat ik Stramproy verlaat en bij Crixhoek de grens met België passeer.Nu volgt een mooi stukje fietsen over de grensweg. Het weer is prima te doen,een lekker zonnetje prikt op de beentjes.Ik fiets door dorpjes in de gemeente Kinrooi. Eerst volgt Molenbeersel waar ze grossieren in molens. Althans er staan er twee. Dit is de mooiste.Hierna volgt Groot Beersel. Niet ver hiervan wordt ik gelokt door een bordje Dodenlijn WO1. Ik ga er eens kijken. Het blijken elektriciteitsdraden te zijn die gespannen stond tussen de Nederlandse en Belgische grens ten tijde van WO1. Doel was de Belgen in België te houden.Dan weer terug naar Nederland. Bij Heioord passeer ik de grens. Hier blijkt een forelvijver te zijn met koffie mogelijkheden. Klinkt aantrekkelijk, is het niet. Na luttele minuten wachten op bediening ga ik binnen kijken. Wat een smerige bende. Ik vul mijn bidon en vertrek weer.Al snel passeer ik de Pastorie van Neeritter. Dit is een aanrader!Na dit verspaneringetje ga ik verder via Ittervoort naar Thorn. Dat is een alleraardigst dorp met historie. Ik kijk wat rond.Niet veel later passeer ik de Belgische grens weer een rij ik Kessenich binnen. Nu volgt een hele lange rit langs de Maas. Grote delen van de tocht bieden een keurig uitzicht.Bij Aldeneik heb ik panne. Een schroefje uit mijn schoen is los waardoor deze niet meer loskomt van mijn pedaal. Dat is niet handig! Na wat wrikken komt het los en kan ik de schroef weer vastzetten. Probleem opgelost!Verder langs de Maas passeer ik het dorp Maaseik. Op zich wel aardig, dus ik kijk even rond.Vrolijk fiets ik door. Ik passeer Heppeneert, Boyen (waar flink aan de rivier getimmerd wordt), Stokkem om vlak voor Berg aan de Maas te lunchen. Ik bestel een frietje in het kot, maar de beste man achter de toonbank kan kennelijk geen twee dingen tegelijk. Hij vergeet mijn bestelling compleet. Bij navraag gaat hij het alsnog regelen. Dat wordt tijd!Als de patattekes op zijn wordt het tijd voor een stukje Nederland. Die weg langs de Maas is mooi, maar wel eentonig. En veel te druk met e-bikers.Het is duidelijk waarom Berg aan de Maas zo heet. Ik mag meteen flink klimmen. Geen probleem voor zo’n fitboy als ik natuurlijk! Na de klim fiets in een stuk langs het Juliana Kanaal. Ook mooi! Bij Maasband pak ik een stukje natuurgebied mee.Na weer verder langs het Juliana Kanaal. Erg afwisselend is het niet, maar wel lekker rustig. Bij Geule aan de Maas mag ik het kanaal oversteken. Even wat anders.Oh nee, toch meer van hetzelfde.Dan maar weer het kanaal over bij Brommelen en Bunde. Ik passeer Itteren en Borgharen om daar weer het kanaal over te steken. Ik rij na Maastricht binnen! Het duurt niet lang voordat ik het Vrijthof gevonden heb. Het waren vandaag weer 83 mooie kilometers!Niet veel later zit ik bij Brouwerij de Maltezer aan een proeverij. Twee van de drankjes hebben ze zelf gemaakt, de overige twee niet. Zeer jammer! Ik fiets de Maas over en daal neer BIJ Frapé. Dit bierencafé weet me wel te bekoren.Tegen half zeven meld ik me bij camping Cuppen. We zetten de tent op, eten pizza en vertrekken richting Bruis. Even wat genieten van de Maastrichter muziekscene.Bruis is overigens een mooi feestje.


  • 0

Genieten en afzien

Category:Reizen,Tourfiets Tags : 

Donderdag 29 augustus 2019. Wat een nacht! Prachtig dat onweer, zeker als je er exact onder ligt. Iets minder grappig was het feit dat ik zeiknat de tent in moest. Ach, als dat het ergste is.

Na deze helse nacht word ik om 7 uur wakker geappt. Misschien voortaan toch maar mijn telefoon uitzetten. Ik sta op, bekijk de waterschade en pak de boel nat in. Tijd voor een tochtje naar Weert.

Om 8:15 verlaat ik zonder betaald te hebben de camping. Tien minuten later sta ik op de veerpont naar Brabant. De schipper was aardig en wachtte even toen hij me aan zag komen.

Terug in Brabant fiets ik een klein stukje terug langs de Maas. Gelukkig sla ik al snel een andere route in. Het wordt vandaag de LF7a of te wel de Oeverland route die van Alkmaar tot Maastricht loopt.

De weg loopt via Hedikhuizen, waar ik bijna onder een tractor beland, naar Haarsteeg, Voordijk en Vlijmen. Ik passeer de A59 en rij pardoes ’s Hertogenbosch binnen. In de prachtwijk De Kruiskamp spot ik een markt. Ik tik voor 20 cent een banaan op de kop en maak een praatje met de verkoopster. Ze wenst me succes.

Niet veel later rij ik het centrum van ‘s-Hertogenbosch binnen. Ik kies een bakker uit en bestel koffie voor op het terras. Dat is nog geen optie, dan maar to go. Direct daarna schiet ik bij de buren binnen. Deze hebben wel een terras. Ik geniet van mijn ontbijt.

Na het ontbijt passeer ik de St. Jan.

De weg gaat nu verder in Het Bossche Broek. Een mooie polder direct aan de stad.

Dan is het weer een stukje fietsen door het Brabantse land. Via Haanwijk en Ruimen passeer ik St. Michielsgestel. De weg vervolgt zich via plaatsjes als Germonde, Langenberg, Kasteren en Liempde.

Plots sta ik bij Aquabest. Genieten! Vanaf hier volg ik het Wilhelmina(?) Kanaal voor luttele kilometer.

Eenmaal in Son aangekomen haal ik proviand bij de bakker en slager. Snel fiets ik door, de lunch komt in zicht. De weg vervolgt via Gerwen en Nuenen, het dorp waar ik ben opgegroeid.

Ik fiets snel door naar de Gulbergen. Bij deze golfclub heb ik een lunchafspraak met mijn moedertje. De dame van de bediening begint wat stug, maar als ik de zoon van een zeer gerespecteerd lid blijk te zijn ontdooit ze al snel. We bestellen wat uitsmijters. Ik neem afscheid en begin aan de tweede helft van mijn etappe.

Normaal lacht ze wel hoor!

Ik rij naar en vervolgens om Mierlo. Daarna staat een prachtig stukje heide op het parcours. De Strabrechtse Heide staat schitterend in de bloei. Ik rij er voor mijn gevoel een kilometer of 10 doorheen.

Halverwege wordt ik nog omver gelopen door een losgeslagen kudde schapen.

Na de heide en een stuk bos begint het stuk door Someren Heide. Niet heel spectaculair, maar het kan niet overal mooi zijn. Het gebied erna, Nationaal Park De Groote Peel kenmerkt zich vooral door varkensboeren. Die lucht is niet te harden.

Via wat omwegen langs en over kanalen arriveer ik bij Nederweert.

Ik rij snel door en arriveer in Weert. Mooier dan gedacht, maar snel door richting camping. De beentjes zijn leeg. Op camping aangekomen druk ik de fietscomputer af op 134,18 km. Prima tocht. Ik maak een praatje met een collega fietser, zet de tent op en rust wat uit.

Als ik om iets na zeven ben ingecheckt ga ik even naar de plaatselijke kroeg aan De Ijzeren Man. Hier wordt ik getrakteerd op koud bier, nachos en een schitterende zonsondergang.


  • 0

Naar Maastricht via…

Category:Reizen,Tourfiets Tags : 

Woensdag 28 augustus. Ik ga het weer eens doen. Een rondje fietsen door Nederland. Dit keer zoek ik het iets zuidelijker met eindbestemming Maastricht. Om daar niet te snel te arriveren heb ik vandaag de Maas in de verkeerde richting genomen.

Ik start thuis en begin richting Heumensoord. Altijd mooi om even door de bossen te fietsen. De heide staat goed in de bloei.

Bij Mook, op de grens tussen Gelderland en Limburg heb ik mijn eerste 10 km erop zitten. Tijd voor koffie met gebak. Dat mag gevierd worden!

Ik rij Limburg binnen en rij via Plasmolen en Middelaar richting de Maas. Die moet ik hebben, de LF7 geeft al aan dat ik naar Maastricht fiets. Bij de Maas ga ik echter niet verder naar het zuiden, maar fiets ik naar het westen!

Bij Cuijck neem ik het eerste pondje. Ik heb alleen een briefje van vijftig, wat niet gewaardeerd wordt door de schipper. Morrend geeft hij 49,10 euro terug. Ik vervolg de route en passeer Linden en de mooie Kraaijenbergse plassen.

Niet veel later passeer ik Grave. Leuk stadje ook, was ik nog nooit geweest.

Dan volgt een tocht van kilometers door de gemeente Oss. Hij begint bij Ravenstein, waar de lokale brouwer nog dicht is.

Ik fiets verder langs Demen, Dieren, Megen, Macharen, Boveneind en Oijen. Dit is een leuk plekje! Om 14:00 uur is het tijd voor het eerste pils.

Daar ik nu ook halverwege ben, is het ook wel een verdiend pils. Als het op is laat ik mijn bidon bijvullen en ga ik vol goede tegenzin weer verder. Oss blijkt nog groter en ik passeer Benedeneind, Teefelen, Lithoijen en Lith. Daar verlaat ik Brabant en neem ik het pondje naar Gelderland.

Nu is het tijd voor een stukje langs de Waal. Via Herewaarden en St. Andries rij ik naar Rossum. Daar tik ik in no time twee sinasjes achterover en laat ik wederom de bidon vullen.

Via Rome(?) en Alem kom ik weer bij de Maas. Hoppa nog een pontje!

Terug in Brabant volg ik weer de Maas. Ik passeer Het Wild en Gewande voor ik in Oud-Empel een lekker ijsje kan nuttigen. De eerste 100 km zijn een feit! Met weer een volle bidon op zak begin ik aan de laatste 15 km van vandaag.

De laatste loodjes leiden me langs Den Bosch, Engelen en Bokhoven. Bij Heusden gebeurd het! Nog een pontje, wat een feest.

Twee kilometer later sta ik op de camping. Hij hoort bij Kasteel Nederhemert en is prima. Het is inmiddels zes uur. Ik zet mijn tent op en kijk of er nog een supermarkt in de buurt is. Meh, de dichtstbijzijnde is 6 km. Dan maar de speeltuin op de hoek! Prima keuze trouwens.

Terug op de camping spring ik nog even de Maas in. Of de Afgedamde Maas zoals hij hier heet. Lekker fris!

Nu relaxen bij mijn boterhamzakje. Ik hoop dat het droog blijft, anders moet ik er te vroeg in.


  • 0

Ballonvaart

Category:Reizen Tags : 

Zaterdag 24 augustus 2019. Een week later dan initieel bedacht gaat het toch echt gebeuren. We gaan een zonsopkomst ballonvaart doen ter ere van Monique’s verjaardag.

Vrijdagavond om 22:10 uur kwam de bevestiging. We moeten ons omstreeks 6:00 uur melden bij Ad Ballon in Breda. Dat wordt een kort nachtje! De wekker gaat om 4:30 uur. Even en rondje met Charly, een bak koffie en we rijden klokslag vijf naar Breda. Lekker rustig op de weg!

Om zes uur checken we in. Niet veel later krijgen we een briefing en stappen we in de Landrover van Ad. We rijden naar Ulicoten waar we de boel gaan opzetten. Valt nog best mee wat er moet gebeuren. Wel groot zo’n ballon!

Het is ook prima gezellig met onze medepassagiers. We hebben een jarige job, een familie en wat stelletjes. Een van de meisjes heeft inmiddels al een dopper leeg en moet nog even afwateren. Dat gaat niet zonder slag of stoot en ze probeert onopvallend te kijken of er geen gele vlekken op haar schoenen zitten.

Om 7:15 uur zitten we in de mand en stijgen we op. We hebben ons eigen hoekje toegewezen gekregen. Super romantisch!

We gaan gestaag naar 100 meter hoogte en laten ons door de wind meevoeren. We passeren een bos en zien een hert springen. Ook komt de zon nu prachtig op.

We gaan hoger en vanaf een meter of 400 wordt het uitzicht wijdser. Als we boven Hazeldonk hangen zitten we 1000 meter. We zien onder andere Antwerpen en Etten Leur liggen.

Op deze hoogte is het nagenoeg windstil waardoor we rustig kunnen genieten van het uitzicht. Dan laten we ons zakken en worden richting Rijsberg geblazen. Nu is het zoeken naar een grasveld om te landen.

Dit veldje was niet geschikt. We landen een veldje later en na een paar minuten blijkt de volgauto het veld niet op te mogen van de boer. Dan maar weer verder. We gaan weer de lucht in en landen een veldje later.

Als we uitgestapt zijn, is het een nog kwestie van opruimen. Die mega ballon moet toch mee terug.

Tegen tien uur zijn we weer bij Ad Ballon waar we koffie drinken en ons certificaat van deelname krijgen. Wat een bijzondere ervaring!


  • 0

Lieve nonnetjes

Category:Reizen Tags : 

Zaterdag 13 juli 2019. Helaas alweer de laatste dag van ons Griekse avontuur, maar dat betekent niet dat we rustig wachten tot die voorbij is.

We beginnen uiteraard in de tobbe, gevolgd door een Grieks ontbijt. We pakken de koffers in en verlaten Ana Poroia. Eerste stop is het klooster van Timios Prodromos. Dit schijnt een exacte kopie van het klooster op Athos te zijn, alleen zijn vrouwen hier wel welkom.

We lopen het klooster binnen en zien een non lekker vegen. We vragen of het klooster open is voor bezoek en worden hartelijk ontvangen. We mogen doorlopen en bezoeken als eerste de kerk.

Vanuit de kerk stuurt een andere non ons door naar het café. Hier krijgen we koffie en thee aangeboden. Terwijl we hierop wachten wordt Monique geronseld door een Griekse dame. Ze wil heel graag een hotel in de buurt laten zien. Ja ja!

De koffie komt met huisgemaakte koekjes, snoepjes en gebak. Wat een liefde!

Als we willen afrekenen horen we dat het een cadeau is. Zo kan het dus ook. Kennelijk volgen de nonnen nog wel het traditionele leven. Daar zouden de monniken met hun economische inslag nog wat van kunnen leren. We verlaten het klooster en danken de nonnen vriendelijk.

Dan door naar Thessaloniki waar de auto moet worden ingeleverd. Gezien de tijd kunnen we nog ergens lunchen. Dat wordt in Agios Vasilios. Hier drinken we wat café Bylis, we lopen een rondje langs de Byzantijnse toren.

Daarna lunchen we in een lokale taveerne. Dat was de laatste keer een Griekse salade en ansjovis deze vakantie. Wat een genot.

Na dit lekkers haasten we ons naar de autoverhuurder. Even denkt hij dat we schade aan het exterieur hebben veroorzaakt, maar dat is natuurlijk niet zo. De schade zit waarschijnlijk alleen in de versnellingsbak, maar dat hindert natuurlijk niet. Als we alles hebben afgerond vertel ik Monique dat we al een week met een geel check engine lampje rijden. Je moet zo’n meisje ook niet onnodig ongerust maken natuurlijk.

Eenmaal op de luchthaven genieten we van de rare personen hier. Helaas komt daarmee ons Grieks avontuur wel ten einde.


  • 0

Het Griekse gevoel – Vergane glorie

Category:Reizen Tags : 

Vrijdag 12 juli 2019. Vandaag hebben we weer een hoop gedaan, gezien en beleefd. Zo stonden we zelfs op een militaire basis!We beginnen met het wassen in de tobbe. Daarna volgt natuurlijk een Grieks ontbijt. Yoghurt, honing en vandaag cruesli.

Daarna rijden we naar Kerkini. Hier hopen we het informatiecentrum te vinden. De bordjes bieden niet veel soelaas en het pand waarvan we denken dat het het is, is gesloten. Dan maar op de bonnefooi. We verlaten Kerkini en slaan linksaf voor een rondje meer. Het begint goed, we spotten diverse vogels.We vervolgen de route en komen langs een kudde overstekende buffels. Gezellig!Volgende halte is een uitkijktoren voor vogelspotters. Ik neem de gok en klim omhoog, het voelt stevig aan. We zien meer vogels.Dan arriveren we in het dorp waarvan we hoopten dat er een boottocht zou worden georganiseerd. Hier rijdt ik bijna een katje dood, gelukkig doen de remmen het prima.Nu op zoek naar die boottocht. Helaas, niets van dien aard. Ik accepteer echter geen nee, en spreek de enige schipper in het haventje aan. Hij had kennelijk meer zin in een tochtje dan het schilderen van zijn boot en niet veel later dobberen we vrolijk rond. We spotten veel vogels.De schipper is overigens een rare vogel, maar wel heel vriendelijk. Hij probeert in gebrekkig Engels nog wat uit te leggen ook!Na het boottochtje rijden we verder. In een dorpje vinden we een uiterst gezellige bar. Ik bestel koffie, maar de serveerster spreekt geen Engels, dus het wordt ijskoffie. Maar ja, mag je voor 150 cent klagen?In het volgende dorp zoeken we een winkeltje. Het is immers lunchtijd. Uit een nietszeggende deur loopt iemand met een brood. Zou het zo zijn? Ja! De minst opgeruimde buurtsuper van Griekenland verkoopt worst, cake en brood. Dat wordt smullen.We eten dit lekkers op aan het meer.Dan door naar de volgende stop, Fort Roupel. Als we om half 2 arriveren bij een militaire slagboom worden we gesommeerd te vertrekken. Ze zijn om 17:00 uur weer open wordt verteld. Dan maar iets anders. Het worden watervallen, Google Maps biedt ook alles aan! Deze keer vinden we ze erg makkelijk. Eenmaal gearriveerd zijn het pad en de informatiebordjes ook hier vergaan. De waterval echter niet! We klauteren wat en genieten van het natuurschoon.Niet veel verderop zou er nog een zijn. Helaas, de locatie brengt ons naar de middle of nowhere, maar niet naar een waterval. Dan maar genieten van dit uitzicht.Nu is het tijd om terug naar ons huisje te gaan. Daar aangekomen spreken we de verhuurder die met liefde wat voedsel (groenten en tzatziki) gemaakt door haar mama doneert.We relaxen nog wat en rijden terug naar Roupel. Om half zes arriveren we op de militaire basis. We worden vriendelijk welkom geheten. Ik lever mijn paspoort in en we mogen door rijden naar boven. De gids zou er met 25 minuten zijn. Iets na zessen lopen we samen met een kadet het fort binnen. Privé rondleiding door het 6,5 km lange gangenstelsel. De kadet geeft aan dat we 150 meter zullen zien. Hij geeft wat uitleg over hoe de Duitsers en Bulgaren het fort ingenomen hebben en doet dat leuk! Bij de uitgang geven we hem een compliment en bekijken we het monument en het uitzicht over Bulgarije. We praten nog wat na en de kadet vraagt of hij met ons mee mag. Hij moet nog een maand voor zijn dienstplicht erop zit.Na dit enerverend geheel verlaten we de militaire basis en krijg ik mijn paspoort terug. We rijden vervolgens terug naar ons huisje. We lopen naar een restaurant wat net ergens anders lag dan Google Maps aangeeft, maar dat hindert niets. Vandaag zijn we de enige gasten. We krijgen een half vertaalde menukaart en we bestellen salade, buffel en country. Dat wordt smullen!Als het op is, ruim ik zelf af. De serveerster is namelijk ook de kok en afwasploeg. Ik bestel een dessert en ouzo. De serveerster geeft aan dat tsipourou lekkerder is. Oké!Na het eten lopen we terug naar het huisje, maar niet zonder de lokale bakker te bezoeken om daar nog wat koekjes, baklava en likeur in te slaan.

Oh ja, de volgens die we gespot hebben vandaag zijn: reigers, ooievaars, pelikanen, meeuwen, aalscholvers, …, en een uil.


  • 0

Zere beentjes

Category:Reizen Tags : 

Donderdag 11 juli 2019. Vandaag hebben we zere beentjes van gisteren en gaan we terug in de tijd. Maar eerst ruïnes en watervallen.De dag begint met het opmaken van de schade na het noodweer van gisteren. Niets, dus tijd voor een heerlijk Grieks ontbijt. Yoghurt, honing en walnoten. Daarna rijden we direct door naar Dion. Daar bevindt zich de archelogical site of Dion, kortom ruïnes. Onderweg spotten we nog een groepje mannen dat soldaatje speelt. Er mochten geen foto’s gemaakt worden, dus dat doen we niet.Dion begint met 8 euro entree. Geen geld voor een park van deze omvang. Je vraagt je echter af waar het voor gebruikt wordt. Het onkruid groeit echt overal. We beginnen met het oude Griekse theater. Het zicht op Mt. Olympus erachter is mooier.We vervolgen onze route en spotten leuke grondeekhoorns spelen. Daarna komen we langs kleine baden, het offerblok van Zeus en een Romeins theater. Vooral die laatste twee zijn wel de moeite waard.We lopen langs nog wat offerplaatsen voor goden voor we de oude stad betreden. Het is een flinke stad voor de periode waarin hij gebouwd is (+/- 500 voor onze jaartelling).We zien de baden, agora, de villa van Dyonisos, het huis van Athena en de oude weg door de stad. Althans, wat er natuurlijk nog van staat.Na Dion, wat zeker een bezoek waard is, is het tijd voor watervallen. Deze bevinden zich in Edessa, een stad iets meer naar het noordwesten. Onderweg er naartoe moeten we flink uitwijken voor een overstekende schildpad. De watervallen bevinden zich midden in het dorp. Onze Duitse vrienden hebben ze een jaar of 75 geleden keurig toegankelijk gemaakt. Daarna waren ze weer vervallen en nu weer beschikbaar. Het is allemaal wat. Het park zelf vraagt geen entree, wat mooi meegenomen is. We bekijken de hoogste waterval van Griekenland en denken… meh, oogt een beetje nep dit.In het park bevindt zich ook een grot. Hier betalen we 50 cent entree en die zijn het meer dan waard. Ongeveer 25 meter grot, helemaal kapot gemaakt.We lopen het park verder naar beneden en zien nog de tweeling waterval. Geinig, maar ook hier veel beton.Tijd om Edessa te verlaten. We halen even wat voor de picknick welke we toevalligerwijs iets later op een leuk bankje bij perzik oogstende mannen nuttigen.Hierna rijden we in een ruk naar Ana Poria waar we overnachten. Onderweg zien we (Noord) Macedonië liggen. Bij ons AirBnB aangekomen worden we hartelijk ontvangen door de moeder des huizes. Niet te begrijpen wat ze zegt maar we krijgen een rondleiding door een huis wat zo uit de jaren 70 opgevist is.Na wat ontspanning rijden we naar Kerkini waar het meer en de berg hier naar vernoemd zijn. We bezoeken het meer en spotten een pelikaan.Daarna is het tijd om te eten. Als we bij het restaurant aankomen, zegt men dat het pas over een uur open gaat. Dan eerst nog maar een drankje. Het eten is perfect! Beetje Grieks fastfood, maar zeer smakelijk voor cheap prices waar onze vriend in het vorige dorp nog wat van kan leren. Kijk die huisgemaakte tzatziki nou, slechts 2 euro!Op de weg terug spotten we nog eeb mooie zonsondergang en wat ooievaars.


  • 0

Op naar de top

Category:Reizen Tags : 

Woensdag 10 juli 2019. Vandaag staat in het teken van afzien. Ik heb bedacht dat we Mount Olympus via de E4 omhoog gaan lopen. Slechts 1000 meter klimmen in 5 km aldus de boekjes.We beginnen uiteraard met een ontbijt. Griekse yoghurt met honing en walnoten. Genieten! Hierna zoeken we een supermarkt om proviand in te slaan. We vinden er een met verdiepingen. De koekjes liggen kennelijk in de kelder, evenals de zware spullen als drank. Bepakt beginnen we aan de klim naar Prionia. Gelukkig hebben we hier een auto voor.In Prionia beginnen we vol goede moed aan de wandeling. Het zou 4 uur enkele reis zijn en bestaan uit goede paden. We passeren na vijf minuten een waterval. Dat begint goed!We lopen lekker in de koelte en schaduw van het bos omhoog. De paden zijn inderdaad prima. Datzelfde geldt voor de beentjes. Na een uurtje lopen arriveren we bij onze eerste stop. Die was nodig, want het begon toch wel warm en zweterig te worden. Sander wast zich even in de waterbron. Ook ontmoeten we hier Gerda. Ze zegt dat we bijna halverwege zijn.We lopen gestaag door en stoppen regelmatig voor een koekje en slokje water. Suiker is onze vriend vandaag! Na nog een uurtje lijkt het of we het bos verlaten en op ruwer terrein terecht komen. Het bospad wordt ingeruild voor grind en rotsen.We wandelen vrolijk door en passeren een gletsertje. We genieten van de permafrost. Laat je hieronder niet misleiden door de dennennaalden, die op het ijs liggen.Na dit vrolijke tafereel lopen we door en beginnen de beentjes zwaar te worden. We vragen voorbijgangers hoe lang het nog is naar de hut en de antwoorden verschillen van een uur tot een half uur. Inmiddels hebben we hem wel in beeld!In beeld betekent wel dat we weten wat er nog komt. We gaan ervoor en na net geen drie uur lopen arriveren we op onze eindbestemming. Dit is de Spilios Agapitos Refuge.Hier is het tijd voor een lekker drankje en onze lunch. We eten onze buikjes vol met salami en simit. Na een half uurtje bijkomen en genieten van het uizicht is het tijd om terug te gaan.We beginnen aan de afdaling en glijden regelmatig van het grind af. Gelukkig geen schade en na twee uur dalen arriveren we weer in Prionia. We trakteren ons op een koud drankje en rijden terug naar ons huisje. Daar doen we niets meer.Na wat gerust te hebben gaan we weer eten bij onze vriend van gisteren, taveerne To Pasari. Lekker veel vlees vandaag. Uiteraard baklava toe.Mooie dag toch weer, 11 kilometer lopen, 1327 meter gestegen en ook weer gedaald. Ben best een beetje trots op ons.


Zoeken!

Volg me!

Vul je e-mailadres en krijg alles gratis thuisgestuurd

Voeg je bij 85 andere abonnees

Spannend!

Wat gaat er gebeuren?november 24, 2018
De grote dag is aangebroken.