Category Archives: Reizen

  • 0

Lieve nonnetjes

Category:Reizen Tags : 

Zaterdag 13 juli 2019. Helaas alweer de laatste dag van ons Griekse avontuur, maar dat betekent niet dat we rustig wachten tot die voorbij is.

We beginnen uiteraard in de tobbe, gevolgd door een Grieks ontbijt. We pakken de koffers in en verlaten Ana Poroia. Eerste stop is het klooster van Timios Prodromos. Dit schijnt een exacte kopie van het klooster op Athos te zijn, alleen zijn vrouwen hier wel welkom.

We lopen het klooster binnen en zien een non lekker vegen. We vragen of het klooster open is voor bezoek en worden hartelijk ontvangen. We mogen doorlopen en bezoeken als eerste de kerk.

Vanuit de kerk stuurt een andere non ons door naar het café. Hier krijgen we koffie en thee aangeboden. Terwijl we hierop wachten wordt Monique geronseld door een Griekse dame. Ze wil heel graag een hotel in de buurt laten zien. Ja ja!

De koffie komt met huisgemaakte koekjes, snoepjes en gebak. Wat een liefde!

Als we willen afrekenen horen we dat het een cadeau is. Zo kan het dus ook. Kennelijk volgen de nonnen nog wel het traditionele leven. Daar zouden de monniken met hun economische inslag nog wat van kunnen leren. We verlaten het klooster en danken de nonnen vriendelijk.

Dan door naar Thessaloniki waar de auto moet worden ingeleverd. Gezien de tijd kunnen we nog ergens lunchen. Dat wordt in Agios Vasilios. Hier drinken we wat café Bylis, we lopen een rondje langs de Byzantijnse toren.

Daarna lunchen we in een lokale taveerne. Dat was de laatste keer een Griekse salade en ansjovis deze vakantie. Wat een genot.

Na dit lekkers haasten we ons naar de autoverhuurder. Even denkt hij dat we schade aan het exterieur hebben veroorzaakt, maar dat is natuurlijk niet zo. De schade zit waarschijnlijk alleen in de versnellingsbak, maar dat hindert natuurlijk niet. Als we alles hebben afgerond vertel ik Monique dat we al een week met een geel check engine lampje rijden. Je moet zo’n meisje ook niet onnodig ongerust maken natuurlijk.

Eenmaal op de luchthaven genieten we van de rare personen hier. Helaas komt daarmee ons Grieks avontuur wel ten einde.


  • 0

Het Griekse gevoel – Vergane glorie

Category:Reizen Tags : 

Vrijdag 12 juli 2019. Vandaag hebben we weer een hoop gedaan, gezien en beleefd. Zo stonden we zelfs op een militaire basis!We beginnen met het wassen in de tobbe. Daarna volgt natuurlijk een Grieks ontbijt. Yoghurt, honing en vandaag cruesli.

Daarna rijden we naar Kerkini. Hier hopen we het informatiecentrum te vinden. De bordjes bieden niet veel soelaas en het pand waarvan we denken dat het het is, is gesloten. Dan maar op de bonnefooi. We verlaten Kerkini en slaan linksaf voor een rondje meer. Het begint goed, we spotten diverse vogels.We vervolgen de route en komen langs een kudde overstekende buffels. Gezellig!Volgende halte is een uitkijktoren voor vogelspotters. Ik neem de gok en klim omhoog, het voelt stevig aan. We zien meer vogels.Dan arriveren we in het dorp waarvan we hoopten dat er een boottocht zou worden georganiseerd. Hier rijdt ik bijna een katje dood, gelukkig doen de remmen het prima.Nu op zoek naar die boottocht. Helaas, niets van dien aard. Ik accepteer echter geen nee, en spreek de enige schipper in het haventje aan. Hij had kennelijk meer zin in een tochtje dan het schilderen van zijn boot en niet veel later dobberen we vrolijk rond. We spotten veel vogels.De schipper is overigens een rare vogel, maar wel heel vriendelijk. Hij probeert in gebrekkig Engels nog wat uit te leggen ook!Na het boottochtje rijden we verder. In een dorpje vinden we een uiterst gezellige bar. Ik bestel koffie, maar de serveerster spreekt geen Engels, dus het wordt ijskoffie. Maar ja, mag je voor 150 cent klagen?In het volgende dorp zoeken we een winkeltje. Het is immers lunchtijd. Uit een nietszeggende deur loopt iemand met een brood. Zou het zo zijn? Ja! De minst opgeruimde buurtsuper van Griekenland verkoopt worst, cake en brood. Dat wordt smullen.We eten dit lekkers op aan het meer.Dan door naar de volgende stop, Fort Roupel. Als we om half 2 arriveren bij een militaire slagboom worden we gesommeerd te vertrekken. Ze zijn om 17:00 uur weer open wordt verteld. Dan maar iets anders. Het worden watervallen, Google Maps biedt ook alles aan! Deze keer vinden we ze erg makkelijk. Eenmaal gearriveerd zijn het pad en de informatiebordjes ook hier vergaan. De waterval echter niet! We klauteren wat en genieten van het natuurschoon.Niet veel verderop zou er nog een zijn. Helaas, de locatie brengt ons naar de middle of nowhere, maar niet naar een waterval. Dan maar genieten van dit uitzicht.Nu is het tijd om terug naar ons huisje te gaan. Daar aangekomen spreken we de verhuurder die met liefde wat voedsel (groenten en tzatziki) gemaakt door haar mama doneert.We relaxen nog wat en rijden terug naar Roupel. Om half zes arriveren we op de militaire basis. We worden vriendelijk welkom geheten. Ik lever mijn paspoort in en we mogen door rijden naar boven. De gids zou er met 25 minuten zijn. Iets na zessen lopen we samen met een kadet het fort binnen. Privé rondleiding door het 6,5 km lange gangenstelsel. De kadet geeft aan dat we 150 meter zullen zien. Hij geeft wat uitleg over hoe de Duitsers en Bulgaren het fort ingenomen hebben en doet dat leuk! Bij de uitgang geven we hem een compliment en bekijken we het monument en het uitzicht over Bulgarije. We praten nog wat na en de kadet vraagt of hij met ons mee mag. Hij moet nog een maand voor zijn dienstplicht erop zit.Na dit enerverend geheel verlaten we de militaire basis en krijg ik mijn paspoort terug. We rijden vervolgens terug naar ons huisje. We lopen naar een restaurant wat net ergens anders lag dan Google Maps aangeeft, maar dat hindert niets. Vandaag zijn we de enige gasten. We krijgen een half vertaalde menukaart en we bestellen salade, buffel en country. Dat wordt smullen!Als het op is, ruim ik zelf af. De serveerster is namelijk ook de kok en afwasploeg. Ik bestel een dessert en ouzo. De serveerster geeft aan dat tsipourou lekkerder is. Oké!Na het eten lopen we terug naar het huisje, maar niet zonder de lokale bakker te bezoeken om daar nog wat koekjes, baklava en likeur in te slaan.

Oh ja, de volgens die we gespot hebben vandaag zijn: reigers, ooievaars, pelikanen, meeuwen, aalscholvers, …, en een uil.


  • 0

Zere beentjes

Category:Reizen Tags : 

Donderdag 11 juli 2019. Vandaag hebben we zere beentjes van gisteren en gaan we terug in de tijd. Maar eerst ruïnes en watervallen.De dag begint met het opmaken van de schade na het noodweer van gisteren. Niets, dus tijd voor een heerlijk Grieks ontbijt. Yoghurt, honing en walnoten. Daarna rijden we direct door naar Dion. Daar bevindt zich de archelogical site of Dion, kortom ruïnes. Onderweg spotten we nog een groepje mannen dat soldaatje speelt. Er mochten geen foto’s gemaakt worden, dus dat doen we niet.Dion begint met 8 euro entree. Geen geld voor een park van deze omvang. Je vraagt je echter af waar het voor gebruikt wordt. Het onkruid groeit echt overal. We beginnen met het oude Griekse theater. Het zicht op Mt. Olympus erachter is mooier.We vervolgen onze route en spotten leuke grondeekhoorns spelen. Daarna komen we langs kleine baden, het offerblok van Zeus en een Romeins theater. Vooral die laatste twee zijn wel de moeite waard.We lopen langs nog wat offerplaatsen voor goden voor we de oude stad betreden. Het is een flinke stad voor de periode waarin hij gebouwd is (+/- 500 voor onze jaartelling).We zien de baden, agora, de villa van Dyonisos, het huis van Athena en de oude weg door de stad. Althans, wat er natuurlijk nog van staat.Na Dion, wat zeker een bezoek waard is, is het tijd voor watervallen. Deze bevinden zich in Edessa, een stad iets meer naar het noordwesten. Onderweg er naartoe moeten we flink uitwijken voor een overstekende schildpad. De watervallen bevinden zich midden in het dorp. Onze Duitse vrienden hebben ze een jaar of 75 geleden keurig toegankelijk gemaakt. Daarna waren ze weer vervallen en nu weer beschikbaar. Het is allemaal wat. Het park zelf vraagt geen entree, wat mooi meegenomen is. We bekijken de hoogste waterval van Griekenland en denken… meh, oogt een beetje nep dit.In het park bevindt zich ook een grot. Hier betalen we 50 cent entree en die zijn het meer dan waard. Ongeveer 25 meter grot, helemaal kapot gemaakt.We lopen het park verder naar beneden en zien nog de tweeling waterval. Geinig, maar ook hier veel beton.Tijd om Edessa te verlaten. We halen even wat voor de picknick welke we toevalligerwijs iets later op een leuk bankje bij perzik oogstende mannen nuttigen.Hierna rijden we in een ruk naar Ana Poria waar we overnachten. Onderweg zien we (Noord) Macedonië liggen. Bij ons AirBnB aangekomen worden we hartelijk ontvangen door de moeder des huizes. Niet te begrijpen wat ze zegt maar we krijgen een rondleiding door een huis wat zo uit de jaren 70 opgevist is.Na wat ontspanning rijden we naar Kerkini waar het meer en de berg hier naar vernoemd zijn. We bezoeken het meer en spotten een pelikaan.Daarna is het tijd om te eten. Als we bij het restaurant aankomen, zegt men dat het pas over een uur open gaat. Dan eerst nog maar een drankje. Het eten is perfect! Beetje Grieks fastfood, maar zeer smakelijk voor cheap prices waar onze vriend in het vorige dorp nog wat van kan leren. Kijk die huisgemaakte tzatziki nou, slechts 2 euro!Op de weg terug spotten we nog eeb mooie zonsondergang en wat ooievaars.


  • 0

Op naar de top

Category:Reizen Tags : 

Woensdag 10 juli 2019. Vandaag staat in het teken van afzien. Ik heb bedacht dat we Mount Olympus via de E4 omhoog gaan lopen. Slechts 1000 meter klimmen in 5 km aldus de boekjes.We beginnen uiteraard met een ontbijt. Griekse yoghurt met honing en walnoten. Genieten! Hierna zoeken we een supermarkt om proviand in te slaan. We vinden er een met verdiepingen. De koekjes liggen kennelijk in de kelder, evenals de zware spullen als drank. Bepakt beginnen we aan de klim naar Prionia. Gelukkig hebben we hier een auto voor.In Prionia beginnen we vol goede moed aan de wandeling. Het zou 4 uur enkele reis zijn en bestaan uit goede paden. We passeren na vijf minuten een waterval. Dat begint goed!We lopen lekker in de koelte en schaduw van het bos omhoog. De paden zijn inderdaad prima. Datzelfde geldt voor de beentjes. Na een uurtje lopen arriveren we bij onze eerste stop. Die was nodig, want het begon toch wel warm en zweterig te worden. Sander wast zich even in de waterbron. Ook ontmoeten we hier Gerda. Ze zegt dat we bijna halverwege zijn.We lopen gestaag door en stoppen regelmatig voor een koekje en slokje water. Suiker is onze vriend vandaag! Na nog een uurtje lijkt het of we het bos verlaten en op ruwer terrein terecht komen. Het bospad wordt ingeruild voor grind en rotsen.We wandelen vrolijk door en passeren een gletsertje. We genieten van de permafrost. Laat je hieronder niet misleiden door de dennennaalden, die op het ijs liggen.Na dit vrolijke tafereel lopen we door en beginnen de beentjes zwaar te worden. We vragen voorbijgangers hoe lang het nog is naar de hut en de antwoorden verschillen van een uur tot een half uur. Inmiddels hebben we hem wel in beeld!In beeld betekent wel dat we weten wat er nog komt. We gaan ervoor en na net geen drie uur lopen arriveren we op onze eindbestemming. Dit is de Spilios Agapitos Refuge.Hier is het tijd voor een lekker drankje en onze lunch. We eten onze buikjes vol met salami en simit. Na een half uurtje bijkomen en genieten van het uizicht is het tijd om terug te gaan.We beginnen aan de afdaling en glijden regelmatig van het grind af. Gelukkig geen schade en na twee uur dalen arriveren we weer in Prionia. We trakteren ons op een koud drankje en rijden terug naar ons huisje. Daar doen we niets meer.Na wat gerust te hebben gaan we weer eten bij onze vriend van gisteren, taveerne To Pasari. Lekker veel vlees vandaag. Uiteraard baklava toe.Mooie dag toch weer, 11 kilometer lopen, 1327 meter gestegen en ook weer gedaald. Ben best een beetje trots op ons.


  • 0

Speurtochten

Category:Reizen Tags : 

Dinsdag 9 juli 2019. Het was weer een topdag. Ditmaal met een forse activiteit en wat speurtochten.

We beginnen bij Octo, de koffiebar van Kalampaka. Hier genieten we van een ontbijt en koffie. We eindigen met een volle buik en vier rekeningen. Lekker efficiënt die Grieken.

Na Octo verlaten we Kalampaka en rijden we in een ruk naar Litorcho. Het is een saaie rit, maar hij brengt ons wel naar de voet van Mount Olympus. De place to be voor een echte fan van Asterix.

In het dorp beginnen we bij het informatiecentrum van het Nationale Park. Er worden waar wandelingen aanbevolen, maar de kaart waar ze op worden aangewezen is de enige die ze hebben. Maak maar een foto is het advies.

We schieten een supermarkt in en gaan op zoek naar onze AirBnB voor de komende twee dagen. We arriveren op de genoemde locatie maar kunnen het niet vinden. Na een paar minuten ronddwalen blijkt dat we al die tijd voor de ingang stonden. Een matig Engels sprekend persoon laat ons binnen en vertelt dat ze de zus van de man van Mimi is. Prima, we hebben het gevonden!

We droppen de koffers en gaan meteen door naar Mount Olympus. We willen lopen van het klooster van Agios Dionysos naar Prionia. We rijden de berg op en genieten van het uitzicht. Helaas is het een beetje bewolkt, dus nog geen wijze van de top.

Bij het klooster aangekomen, neem ik even een kijkje. Blij dat ik die dingen in Meteora ook links heb laten liggen.

Bij het klooster zou de E4 route ook aangeven staan, maar daar is niet het geval. Enkel de route naar de Holy Cave is er. We besluiten de route andersom te gaan lopen en rijden door naar Prionia.

Hier vinden we al snel de E4 en lopen bergafwaarts. Al snel zien we een kleine waterval. Tijd voor de eerste picknick en een verkoeling van de voetjes in het steen koude water.

We lopen vrolijk verder door het bos en genieten van de koelte die het biedt. We passeren een brug en een bordje dat de lokale marathon hier de 33 km passeert.

Na een klein uurtje lopen arriveren we bij de tweede waterval. Schitterend ding, alleen jammer dat er veel schreeuwende pubers in het water liggen.

We laten de waterval voor wat hij is en gaan iets verder aan de rivier beginnen aan onze tweede picknick. Het is inmiddels zo bloedje heet dat we ons even opfrissen in het water.

Na een paar honderd meter zijn we bij het klooster gearriveerd. We lopen direct door naar de heilige grot en arriveren er na 20 minuten.

Na picknick nummer drie is het tijd voor de wandeling terug omhoog. We hebben inmiddels 4,4 km in de benen en beginnen vol goede moed. We passeren het klooster en hebben de waterval nu bijna voor ons zelf.

Bij de rivier van picknick twee gooien we nogmaals een klets water in het gezicht. Het zweet gutst er inmiddels uit. We lopen vrolijk door en passeren de schreeuwende pubers die inmiddels denken dat ze professioneel fotograaf en modellen zijn. We stoppen bij de eerste waterval voor picknick vier en arriveren zeiknat bij Prionia. Daar gieten we een icetea en Fanta naar binnen. Toch mooi 9km en 500 hoogtemeters in de beentjes.

We rijden terug de berg af, het dorp in een zo naar ons huisje. Tijd om te douchen! Na de douche drinken we wat en gaan we op zoek naar voedsel.

Het wordt een uiterst sfeervolle taveerne met Good Prices. Gelukkig was het eten, sardines, groene gekookte salade en courgette, ook prima.

Nu in het huisje krijgt Monique nog even uitleg over de wijze van de top.


  • 0

Bloedheet in Meteora

Category:Reizen Tags : 

Maandag 8 julius 2019. Dit wordt de heetste dag van de vakantie. Een goed moment om lekker te wandelen door Meteora. Na het ontbijt lopen we naar Dimitros, onze lokale gids waar we de Meteora secret spots and untold stories tour geboekt hebben via AirBnB. Dimitros is een aardige Griek met een lekkere baard en hippe knot. We stappen in zijn Bulgaarse auto (belastingontduiking blijkt) en we rijden naar een oud traditioneel huisje. Hier krijgen we uitleg over hoe deze gebouwd werden. Daarna lopen we naar een frisse waterbron. Er staat een boom die naar verwachting 600 jaar oud is en 1000 jaar oud gaat worden.Volgende halte is een rots waar we op gaan zitten. Dimitros geeft uitleg over de rotsen (natuurlijk cement) en het ontstaan ervan. We hebben een mooi uitzicht en horen een geit mekkeren.Dan rijden we via de byzantijnse kerk bij ons huisje (heeft nog gediend als tempel van Apollo) naar de tweede hike. We lopen een stukje en zien het verborgen klooster, Ypapanti. Het linker deel is onlangs bijgebouwd. Maar het klooster is verder niet in gebruik, er zouden drie monniken kunnen wonen. De kerk moet toch wat met al dat geld wat ze verdienen aan de toeristen hier. Dimitros noemt het zelfs gewoon een bedrijf.We lopen nog wat verder en kijken uit over de valei en het redelijk jonge bos wat er groeit.Volgende halte is de Dragons Cave. Onderweg hier naartoe zien we wat kloosters en ruïnes. Als we aan de wandeling beginnen horen we een felle gil. We lopen vervolgens langs een Amerikaans persoon die de enkel verstuikt heeft. We negeren het tafereel en volgen onze gids de grot in. Het is een mooie grot en we klimmen en klauteren naar een uitzichtpunt. Hier krijgen we een prima vegan snack aangeboden. Het betreft noten en vers fruit.Als we teruglopen passeren we de Amerikaanse persoon die op dat moment wordt opgehaald door een heus rescue-team. Het zal toch een beetje pijn doen denken we maar. De laatste stop gaat naar de Adrachti. Dit is een pilaar van een meter of 40 die eenzaam tussen de bergen staat. De route leidt ons door een koel bos. Bij een kerkje krijgen we nog uitleg over hoe de monikken met elkaar communiceren. Eenmaal bij de pilaar aangekomen klim ik erop. Monique blijft beneden.Na de pilaar lopen we via een laatste uitkijk terug naar de auto. Dimitros brengt ons naar zijn favoriete restaurant waar we afscheid nemen en gaan lunchen. Lekker, walnootballen!Na de lunch lopen we terug naar ons hutje. Tijd voor siësta en wat rusten. Tegen zeven gaan we weer naar het dorp waar we wat drinken. We dineren bij hetzelfde restaurant als waar we geluncht hebben. Er stond nog zoveel lekkers op de kaart! Mocht je in de buurt zijn, het restaurant heet Valia Calda.

Als we terugkomen in ons huisje zijn de katten ingeruild voor een lieve pup.


  • 0

Bit fat Greek wedding

Category:Reizen Tags : 

Zaterdag 6 juli 2019. Vandaag is de grote dag. Panos en Olia gaan trouwen! Wij mogen aanwezig zijn. De dag begint vroeg met een rit van Chalkidiki naar Kastoria. We doen er ongeveer drie uur over. Wanneer we Kastoria binnen rijden valt de grote hoeveelheid reclame voor bont op. Walgelijk! We rijden door naar ons guesthouse en onderweg passeren we de feestlocatie voor vanavond, dat beloofd wat! Het guesthouse blijkt een kerk te zijn. Kennelijk stond het verkeerde adres in AirBnB. Als we iets terug rijden, vinden we het goede guesthouse, maar dit is nog gesloten. Dan maar even het dorp in.We beginnen met de Grove of Tranquility. Dit is net buiten het dorp en biedt prachtige uitzichten over het meer waar Kastoria soort van in ligt.Na dit bezoekje gaan we het dorp in. We hebben afgesproken met Angela voor de lunch. Dat wordt weer gezellig en lekker eten.Na de lunch gaan we terug naar het guesthouse. We worden hartelijke ontvangen en krijgen direct een upgrade van de kamer. Het wordt meerzicht!We houden een korte siësta en trekken onze feestkleding aan. Wat een hitte! Rond 5 rijden we naar de kerk waar de plechtigheid gaat gebeuren. We zijn wat vroeg en de puntjes worden op de i gezet. Mooie locatie!Mijn collega’s Jomar, Angela en Sander arriveren ook en we kletsen wat om de tijd te vullen. Gezellig! Rond half zeven begint het! De traditionele Grieks Orthodoxe huwelijksvoltrekking. Laten we het op een bijzondere ervaring houden. De priester(?) die het huwelijk voltrekt wordt een paar keer boos wat, naast de airco, ook nog wat verfrissing biedt.Na het huwelijk drinken we nog wat in de locale pub om de tijd te doden, daarna zetten we onze auto bij het guesthouse en lopen we naar de feestlocatie. Het begint met een lange zit om te wachten op het bruidspaar, dan gaan we eten, traditioneel dansen. Tegen een uur of één gaat de bar echt open en begint het feest, en wat een feest is het! Fantastisch, heel bijzonder wat we daar aan mochten deelnemen.

Tegen half vijf liggen we in bed.Zondag 7 juli 2019. Laten we het op brak houden. We ontbijten, rijden naar Meteora waar we ons huisje zoeken. Eenmaal gevonden zitten er twee kittens. Monique is helemaal blij. Nu is het tijd om wat bij te slapen en relaxen, iets wat we de rest van de dag doen.


  • 0

Zwaartekracht

Category:Reizen Tags : 

Vrijdag 5 juli 2019. Gisteren hadden we Aristoteles, vandaag gaan we voor Newton. Ik heb toch meer wetenschappers dan wijsgeren.

De dag begint met een ontbijtje verzorgd door George. We krijgen een mand vol lekkers: yoghurt, honing, sap, melk, eieren. Jum!

Na het ontbijt gaan we op zoek naar de watervallen van Vavara. Monique is er al dagen mee bezig. Volgens een Duitser die review heeft gegeven op Google, zou het te vinden moeten zijn. Monique navigeert naar de GPS coördinaten van de afslag en het klopt. Een bordje met waterval linksaf. Sander rijdt rustig over het zandpad tot het punt waar hij het niet meer verantwoord acht. Het laatste stukje (400 meter) naar de officiële parkeerplaats lopen we. Vanaf de parkeerplaats gaan we naar de linker waterval. Een nauw pad leidt ons er naartoe. De enige bezoekers vertrekken net. Mooi!

We staan een beetje in het koude water en genieten van de rust. Prachtig stukje natuur dit. We spotten nog een krab.

Tijd voor de rechter waterval. We lopen terug naar de parkeerplaats en meteen door naar de rechter waterval. Het gezin schreeuwlelijkerds wat we tegen komen sturen we naar de linker. De rechter waterval valt op het eerste oog tegen. Je ziet alleen de bovenkant.

We besluiten te onderzoeken hoe we beneden komen. Er was ergens een klein paadje. We volgen het pad en beneden zien we twee personen door de rivier banjeren. Dit blijken geologen die op zoek zijn naar goud en andere delfstoffen. Ze zijn verbaasd dat er volk is en al helemaal dat er een pad bestaat. Ze zeggen dat de waterval 120 meter de andere kant op is. We lopen er naar toe. Prachtig!

Na een paar minuten arriveren ook de geologen via de rivier. Ze rusten wat uit en maken een praatje. Ze vertrekken weer zodat wij een privé zwembad hebben. Brrr… wat is dat water koud.

We besluiten terug te lopen en halverwege doet de zwaartekracht weer zijn werk. Monique glijd uit en valt op haar kontje.

Als we bij de auto zijn is het druk. Kennelijk dacht iedereen dat mijn parkeerplaats de algemene parkeerplaats was. #schaapjes

We rijden langs een fontijntje waar Sander zijn hoofd nog even afkoelt door naar het dorpje Varvara waar we een koud drankje doen.

Vanuit Varvara rijden we door naar Arnea. Dit is een prachtig dorpje! We lopen wat rond en bekijken de gebouwen uit de 19de eeuw. Ook aanschouwen we een groen-gouden tor.

Inmiddels is het ook lunchtijd en we bestellen een pita gyros in de lokale snackbar. Lekker hoor!

We doen nog een rondje door het dorp en bezoeken een oud honing-vrouwtje. We moeten alles proeven. De tijmhoning is het lekkerst. Als we vetrekken heeft ze nog 7 in plaats van 8 potten op voorraad.

Na Arnea rijden we nog naar een kerk in een park. Mooi hoor, maar te veel muggen om echt te genieten.

Via de lokale buurtsuper gaan we terug naar onze boomhut. Even een middagje relaxen. We doen een drankje en houden een siësta. Tegen zeven rijden we weer naar Pyrgadikia waar we gaan dineren. Lekker eten, we bestellen wortelsalade, lokale feta, kaasballen en sardines. De bediening was matig, zeker wanneer we om de rekening vragen. Dat werd weer een eeuwigheid wachten. Begrijpelijk want de baas moet hem opstellen en die was net even weggefietst.

Na het eten doen we nog een koffie en milkshake bij een koffie- en ijsbar. Daarna terug naar de boomhut voor een afzakkertje.


  • 1

Athos

Category:Reizen Tags : 

Donderdag 4 juli 2019. Met een gebroken ruggetje stappen we uit bed. Zeer matig dat ding, en ook nog eens ongezellig daar het twee losse units zijn.

We beginnen met de tocht naar Athos. Hier willen we kijken of er mogelijkheden zijn om een boottocht langs het schiereiland te maken. We rijden hier in een rechte lijn heen, maar spotten nog wel even een jakhals. We arriveren na een uurtje in Ouranoupoli. We parkeren de auto, nemen een Griekse koffie (blegh) en zien diverse monniken voorbij drijven in hun zwarte gewaden. Dat moet heet zijn met zo’n baard erbij. Je moet er wat voor over hebben om celibatair de heer te kunnen beminnen.

Vervolgens verkennen we het dorp. Ze hebben een oud gebouw uit de Byzantijnse tijd. We lopen over de pier die ook als haven dient en besluiten geen cruise te maken. De boten die we hebben gezien lijken allemaal op blikjes sardientjes. Waar komen die toeristen toch vandaan?! En daarbij is het niet wenselijk om een locatie, waar vrouwen niet eens welkom zijn, vanaf een afstandje te bekijken. Het is daar zo erg dat vrouwelijke dieren niet eens welkom zijn. Als een monnik al hitsig kan worden van een ooij, dan moeten ze in Brussel misschien de subsidiekraan dichtdraaien.

Na het dorp rijden we terug richting vast land. Hier kijkt de Roemeen die ons inhaalde de dood in de ogen daar hij de tegenligger niet zag aankomen. Wat een idioot! We passeren eerst het Kanaal van Xerxes. Nou, dat kanaal bestaat niet meer hoor. Door naar het volgende archeolgische hoogtepunt. Het is de oude stad Akanthos, of wat er nog van over is. Het biedt sowieso een omgevallen pilaar, een schildpad en mooie vergezichten.

We rijden door naar een dorp waar we willen lunchen. Het heet Stratoni. Er is een strand waar enkele mensen op liggen en verder een mijn waar men zilver, lood en zink delft. Niet heel boeiend. Door naar het volgende dorp.

Hiervoor rijden we over een weg die omringt is door witte en roze oleanders. Schitterend, even als het uitzicht boven op de berg.

We lunchen in Olympiada. Lekker aan zee genieten we van aubergine, koolsla en inktvis. Prima!

In het dorp merken we dat we ook al bij Stageira zijn. Dit is de oude stad waar Aristoteles geboren is. In de ziedende hitte verkennen we de ruïnes. Het is zeer keurig gerestaureerd en zien van alles.

Na een forse klim staan we bij de acropolis. Wat een uitzicht heb je hier!

Als we weer bij de auto zijn, halen we nog even een watermeloen-ananas ijsje en rijden we door naar onze slaapplek voor de nacht. We worden hier hartelijk door George verwelkomd. Hij heeft de boomhut zelf gebouwd met zijn vader en broer .

Op ons privé terras genieten we van een drankje voor we naar het kustplaatsje Pyrgadikia rijden waar we dineren. Lekkere worstjes vanavond.

Na het eten rijden we terug naar onze boomhut en drinken we nog een afzakkertje. Proost!


Zoeken!

Volg me!

Vul je e-mailadres en krijg alles gratis thuisgestuurd

Voeg je bij 85 andere abonnees

Spannend!

Wat gaat er gebeuren?november 24, 2018
De grote dag is aangebroken.