Tag Archives: Macedonië

  • 0

Lieve nonnetjes

Category:Reizen Tags : 

Zaterdag 13 juli 2019. Helaas alweer de laatste dag van ons Griekse avontuur, maar dat betekent niet dat we rustig wachten tot die voorbij is.

We beginnen uiteraard in de tobbe, gevolgd door een Grieks ontbijt. We pakken de koffers in en verlaten Ana Poroia. Eerste stop is het klooster van Timios Prodromos. Dit schijnt een exacte kopie van het klooster op Athos te zijn, alleen zijn vrouwen hier wel welkom.

We lopen het klooster binnen en zien een non lekker vegen. We vragen of het klooster open is voor bezoek en worden hartelijk ontvangen. We mogen doorlopen en bezoeken als eerste de kerk.

Vanuit de kerk stuurt een andere non ons door naar het café. Hier krijgen we koffie en thee aangeboden. Terwijl we hierop wachten wordt Monique geronseld door een Griekse dame. Ze wil heel graag een hotel in de buurt laten zien. Ja ja!

De koffie komt met huisgemaakte koekjes, snoepjes en gebak. Wat een liefde!

Als we willen afrekenen horen we dat het een cadeau is. Zo kan het dus ook. Kennelijk volgen de nonnen nog wel het traditionele leven. Daar zouden de monniken met hun economische inslag nog wat van kunnen leren. We verlaten het klooster en danken de nonnen vriendelijk.

Dan door naar Thessaloniki waar de auto moet worden ingeleverd. Gezien de tijd kunnen we nog ergens lunchen. Dat wordt in Agios Vasilios. Hier drinken we wat café Bylis, we lopen een rondje langs de Byzantijnse toren.

Daarna lunchen we in een lokale taveerne. Dat was de laatste keer een Griekse salade en ansjovis deze vakantie. Wat een genot.

Na dit lekkers haasten we ons naar de autoverhuurder. Even denkt hij dat we schade aan het exterieur hebben veroorzaakt, maar dat is natuurlijk niet zo. De schade zit waarschijnlijk alleen in de versnellingsbak, maar dat hindert natuurlijk niet. Als we alles hebben afgerond vertel ik Monique dat we al een week met een geel check engine lampje rijden. Je moet zo’n meisje ook niet onnodig ongerust maken natuurlijk.

Eenmaal op de luchthaven genieten we van de rare personen hier. Helaas komt daarmee ons Grieks avontuur wel ten einde.


  • 0

Het Griekse gevoel – Vergane glorie

Category:Reizen Tags : 

Vrijdag 12 juli 2019. Vandaag hebben we weer een hoop gedaan, gezien en beleefd. Zo stonden we zelfs op een militaire basis!We beginnen met het wassen in de tobbe. Daarna volgt natuurlijk een Grieks ontbijt. Yoghurt, honing en vandaag cruesli.

Daarna rijden we naar Kerkini. Hier hopen we het informatiecentrum te vinden. De bordjes bieden niet veel soelaas en het pand waarvan we denken dat het het is, is gesloten. Dan maar op de bonnefooi. We verlaten Kerkini en slaan linksaf voor een rondje meer. Het begint goed, we spotten diverse vogels.We vervolgen de route en komen langs een kudde overstekende buffels. Gezellig!Volgende halte is een uitkijktoren voor vogelspotters. Ik neem de gok en klim omhoog, het voelt stevig aan. We zien meer vogels.Dan arriveren we in het dorp waarvan we hoopten dat er een boottocht zou worden georganiseerd. Hier rijdt ik bijna een katje dood, gelukkig doen de remmen het prima.Nu op zoek naar die boottocht. Helaas, niets van dien aard. Ik accepteer echter geen nee, en spreek de enige schipper in het haventje aan. Hij had kennelijk meer zin in een tochtje dan het schilderen van zijn boot en niet veel later dobberen we vrolijk rond. We spotten veel vogels.De schipper is overigens een rare vogel, maar wel heel vriendelijk. Hij probeert in gebrekkig Engels nog wat uit te leggen ook!Na het boottochtje rijden we verder. In een dorpje vinden we een uiterst gezellige bar. Ik bestel koffie, maar de serveerster spreekt geen Engels, dus het wordt ijskoffie. Maar ja, mag je voor 150 cent klagen?In het volgende dorp zoeken we een winkeltje. Het is immers lunchtijd. Uit een nietszeggende deur loopt iemand met een brood. Zou het zo zijn? Ja! De minst opgeruimde buurtsuper van Griekenland verkoopt worst, cake en brood. Dat wordt smullen.We eten dit lekkers op aan het meer.Dan door naar de volgende stop, Fort Roupel. Als we om half 2 arriveren bij een militaire slagboom worden we gesommeerd te vertrekken. Ze zijn om 17:00 uur weer open wordt verteld. Dan maar iets anders. Het worden watervallen, Google Maps biedt ook alles aan! Deze keer vinden we ze erg makkelijk. Eenmaal gearriveerd zijn het pad en de informatiebordjes ook hier vergaan. De waterval echter niet! We klauteren wat en genieten van het natuurschoon.Niet veel verderop zou er nog een zijn. Helaas, de locatie brengt ons naar de middle of nowhere, maar niet naar een waterval. Dan maar genieten van dit uitzicht.Nu is het tijd om terug naar ons huisje te gaan. Daar aangekomen spreken we de verhuurder die met liefde wat voedsel (groenten en tzatziki) gemaakt door haar mama doneert.We relaxen nog wat en rijden terug naar Roupel. Om half zes arriveren we op de militaire basis. We worden vriendelijk welkom geheten. Ik lever mijn paspoort in en we mogen door rijden naar boven. De gids zou er met 25 minuten zijn. Iets na zessen lopen we samen met een kadet het fort binnen. Privé rondleiding door het 6,5 km lange gangenstelsel. De kadet geeft aan dat we 150 meter zullen zien. Hij geeft wat uitleg over hoe de Duitsers en Bulgaren het fort ingenomen hebben en doet dat leuk! Bij de uitgang geven we hem een compliment en bekijken we het monument en het uitzicht over Bulgarije. We praten nog wat na en de kadet vraagt of hij met ons mee mag. Hij moet nog een maand voor zijn dienstplicht erop zit.Na dit enerverend geheel verlaten we de militaire basis en krijg ik mijn paspoort terug. We rijden vervolgens terug naar ons huisje. We lopen naar een restaurant wat net ergens anders lag dan Google Maps aangeeft, maar dat hindert niets. Vandaag zijn we de enige gasten. We krijgen een half vertaalde menukaart en we bestellen salade, buffel en country. Dat wordt smullen!Als het op is, ruim ik zelf af. De serveerster is namelijk ook de kok en afwasploeg. Ik bestel een dessert en ouzo. De serveerster geeft aan dat tsipourou lekkerder is. Oké!Na het eten lopen we terug naar het huisje, maar niet zonder de lokale bakker te bezoeken om daar nog wat koekjes, baklava en likeur in te slaan.

Oh ja, de volgens die we gespot hebben vandaag zijn: reigers, ooievaars, pelikanen, meeuwen, aalscholvers, …, en een uil.


  • 0

Zere beentjes

Category:Reizen Tags : 

Donderdag 11 juli 2019. Vandaag hebben we zere beentjes van gisteren en gaan we terug in de tijd. Maar eerst ruïnes en watervallen.De dag begint met het opmaken van de schade na het noodweer van gisteren. Niets, dus tijd voor een heerlijk Grieks ontbijt. Yoghurt, honing en walnoten. Daarna rijden we direct door naar Dion. Daar bevindt zich de archelogical site of Dion, kortom ruïnes. Onderweg spotten we nog een groepje mannen dat soldaatje speelt. Er mochten geen foto’s gemaakt worden, dus dat doen we niet.Dion begint met 8 euro entree. Geen geld voor een park van deze omvang. Je vraagt je echter af waar het voor gebruikt wordt. Het onkruid groeit echt overal. We beginnen met het oude Griekse theater. Het zicht op Mt. Olympus erachter is mooier.We vervolgen onze route en spotten leuke grondeekhoorns spelen. Daarna komen we langs kleine baden, het offerblok van Zeus en een Romeins theater. Vooral die laatste twee zijn wel de moeite waard.We lopen langs nog wat offerplaatsen voor goden voor we de oude stad betreden. Het is een flinke stad voor de periode waarin hij gebouwd is (+/- 500 voor onze jaartelling).We zien de baden, agora, de villa van Dyonisos, het huis van Athena en de oude weg door de stad. Althans, wat er natuurlijk nog van staat.Na Dion, wat zeker een bezoek waard is, is het tijd voor watervallen. Deze bevinden zich in Edessa, een stad iets meer naar het noordwesten. Onderweg er naartoe moeten we flink uitwijken voor een overstekende schildpad. De watervallen bevinden zich midden in het dorp. Onze Duitse vrienden hebben ze een jaar of 75 geleden keurig toegankelijk gemaakt. Daarna waren ze weer vervallen en nu weer beschikbaar. Het is allemaal wat. Het park zelf vraagt geen entree, wat mooi meegenomen is. We bekijken de hoogste waterval van Griekenland en denken… meh, oogt een beetje nep dit.In het park bevindt zich ook een grot. Hier betalen we 50 cent entree en die zijn het meer dan waard. Ongeveer 25 meter grot, helemaal kapot gemaakt.We lopen het park verder naar beneden en zien nog de tweeling waterval. Geinig, maar ook hier veel beton.Tijd om Edessa te verlaten. We halen even wat voor de picknick welke we toevalligerwijs iets later op een leuk bankje bij perzik oogstende mannen nuttigen.Hierna rijden we in een ruk naar Ana Poria waar we overnachten. Onderweg zien we (Noord) Macedonië liggen. Bij ons AirBnB aangekomen worden we hartelijk ontvangen door de moeder des huizes. Niet te begrijpen wat ze zegt maar we krijgen een rondleiding door een huis wat zo uit de jaren 70 opgevist is.Na wat ontspanning rijden we naar Kerkini waar het meer en de berg hier naar vernoemd zijn. We bezoeken het meer en spotten een pelikaan.Daarna is het tijd om te eten. Als we bij het restaurant aankomen, zegt men dat het pas over een uur open gaat. Dan eerst nog maar een drankje. Het eten is perfect! Beetje Grieks fastfood, maar zeer smakelijk voor cheap prices waar onze vriend in het vorige dorp nog wat van kan leren. Kijk die huisgemaakte tzatziki nou, slechts 2 euro!Op de weg terug spotten we nog eeb mooie zonsondergang en wat ooievaars.


  • 0

De gevaarlijkste wegen ter wereld

Category:Reizen Tags : 

Maandag 1 juli 2019. Vandaag staat het Rodopegebergte op de planning. Maar niets begint zonder ontbijt. Vandaag toast met huisgemaakte jam door de mama van Yannis.We beginnen onze road trip richting Paranesti. Volgens de website van het Rodopi Mountains National Park de ingang voor iedereen zonder 4X4. Diezelfde website adviseert even te tanken in het dorp. Het enige pompstation in kleine stadje is gesloten, maar met nog genoeg benzine in de tank is dat geen probleem. Wel halen we wat proviand alvorens we de bergen in rijden.Slechts 50 km moeten we naar onze bestemming in Fraktou Forest.De weg begint bochtig en biedt al snel mooie vergezichten over een stuwmeer en bijbehorende dam.Vlak nadat we nietsvermoedend een weekend persoon voorbij rijden moeten we vol in de ankers! De hoogspanningskabel hangt op ruitenwisserhoogte. Even bespreken we het plan van aanpak. We gaan terug naar het werkend persoon en vragen of hij lang bezig is. We konden volgens deze lieverd gewoon door en als we keren krijgen we zelfs een klein zetje om uit de greppel te komen.Verder het park in worden we verwend met wild life. We remmen voor schildpadden, vluchten voor een slang en ontwijken hagedissen. Helaas missen we de beren en wolven.Na enkele kilometers lastige weg met kuilen, plassen en afgronden arriveren we in Fraktou Forrest.We rijden stug verder, nog 20 kilometer. Helaas wordt de weg slechter en slechter. Als de verharding er helemaal mee stopt gooien we op 12 km voor de streep de handdoek in de ring. We keren om en rijden dezelfde route terug. Vanaf de andere kant is het ook schitterend!Bij een bankje is het tijd voor de lunch. We moeten oppassen voor beren en Monique maakt vrienden met de lokale vlinder.Weer verder besluiten we een waterval te bezoeken. Daarvoor moeten we iets terug en dan rechts in plaats van links. Over een zeer keurige weg rijden we langs een kloof waar een rivier door stroomt.Niet veel verder moeten we scherp naar rechts. Misschien de slechtste keuze van de dag. Over een matig karrespoor rijden we naar beneden. Bij de rivier aangekomen loopt het dood. De brug is einde oefening.We stappen uit en passeren de rivier te voet. De waterval zou een kilometer verderop zijn. We wandelen stug omhoog en vinden niets. Dan maar terug richting de rivier. Daar aangekomen klauteren we nog wat over de rotsen en zien iets wat op een waterval lijkt.Na dit avontuurtje schuifelen we terug over de rivier, keren de auto (lastig op zo’n smal pad) en rijden terug naar Drama. Helaas is alles gesloten wegens een feestdag.In onze studio eten we nog een lekkernij van Yannis’ mama en frissen we ons op voor de avond. We lopen naar Drama waar geen reet aan is. Gelukkig hebben ze wel een cocktailbar.Onderweg ontvingen we nog een sms’je van Yannis over een must see attractie. Het betreft een meertje met eigen waterbron. Na de cocktails lopen we hier even naartoe.Dan is het etenstijd. Natuurlijk weer veel te veel besteld. Sommige dingen zijn lekker, andere matig.Via de zonnebloemen in de straat lopen we terug. Het is tijd om de beentjes in de lucht te gooien.


  • 1

Ruïnevredebreuk

Category:Reizen Tags : 

Zondag 30 juni 2019. We beginnen met een lekker bakje Griekse yoghurt met granola op ons balkon. Wat een verwennerij! Het uitzicht is wel een beetje matig, maar dat mag de pret niet drukken.

Na het ontbijt beginnen we aan onze road trip naar Drama. Het ligt slechts 150 km naar het oosten, dus heel lang rijden is het niet. De eerste stop is een fruitstalletje. Lekker verse kersen!

Dan vervolgen we de route en zien we een meertje liggen. Sander zou Sander niet zijn als hij niet even van de weg afgaat om te kijken of we bij het water kunnen komen. Na wat zandpaden blijkt het toch geen goed idee te zijn en we keren om. Op de weg terug wordt de auto aangevallen door twee waakhonden. De auto wint het gevecht.

De volgende stop is het Byzantijnse kasteel van Rentina. Volgens de bordjes de belangrijkste ruïne van Macedonië. Het is echter niet belangrijk genoeg om er nog naar om te kijken. De paden er naartoe zijn overwoekerd met planten. Voordeel daarvan is dat er geen kip is. We tijgeren het laatste stukje omhoog en arriveren voor een gesloten hek. Sander kijkt even om het hoekje en als hij zich weer omdraait is Monique al over het hek geklommen. Het boefje!

Vanaf het hooggelegen kasteel hebben we een mooi uitzicht over de omgeving. Dit was wel de moeite van de ruïnevredebreuk waard!

Na dit avontuur vervolgen we onze route naar Drama. We passeren nog een oude toren en een ancient wooden bridge. Deze laatste is ook afgeschermd met een hek, maar volleerd insluipers als we zijn, klimmen we eroverheen en staan we al snel bij de oude brug. Althans wat er van over is.

Tijdens het laatste stukje naar Drama nuttigen we nog een drankje bij een lokale taveerne. Dan arriveren we in Drama. Daar is het lunchtijd.

We checken vervolgens in bij Yannis Studio. Een mooi plekje net buiten de stad. Hij heet ons hartelijk welkom en zijn moeder heeft lekkers verzorgd. Jummie! Monique probeert de lokale kittens te vertroetelen, maar ze zijn wat angstig. We ontspannen (en slapen) wat.

Tegen een uur of 5 besluiten we nog een activiteit te ondernemen. Het wordt de Petroussa Canyon. Hier aangekomen blijkt het een kloof te zijn waarin een theater gebouwd is. We wandelen naar beneden en bekijken de boel.

We lopen nog een stukje door de leegstaande rivier door de kloof en pakken nog een mooi vergezicht mee.

Na de kloof besluiten we naar Kavala te rijden voor het avondeten. Het is een uurtje rijden tot aan de kustplaats. Hier wandelen we even de berg op om de oude stad en het lokale kasteel te bewonderen. Erg leuk!

Dan is het etenstijd! Maar eerst even langs de bakker. Die ziet er leuk uit en blijkt heerlijke koekjes te hebben.

We gaan eten. Wat een verwennerij weer. Salade, souvlaki, feta, courgette ballen en veel olijfolie. Jum!

Na het eten rijden we terug naar Yannis, waar we heerlijk in slaap vallen.


Zoeken!

Volg me!

Vul je e-mailadres en krijg alles gratis thuisgestuurd

Voeg je bij 85 andere abonnees

Spannend!

Wat gaat er gebeuren?november 24, 2018
De grote dag is aangebroken.