Silver Gazelle There's no point living if you can't feel alive!

Op naar El Campello!

Monique is al een tijdje aan het stuiteren! De tas is op woensdag al in gepakt, want op vrijdag 24 september vliegen we naar Alicante. Hoofddoel, knuffelen met Naat.

Vrijdag 24 september. De dag begint brak. Het laatste officiële Odysseus uitje eindigde ondanks allerlei corona maatregelen om half 4 ‘s nachts. Na het ontbijt rij ik naar huis waar ik wat administratieve zaken afhandel. Dan, tegen tweeën is het tijd om richting Eindhoven Airport te gaan.

Op de luchthaven beginnen we met een drankje bij de Starbucks. Daarna door de beveiliging en lekker genieten van het verplichte mondkapje. Om half vijf gaan we aan boord en iets na zeven staat we in Alicante.

Nadat we geland, gecheckt en toegelaten zijn, lopen we naar de afhaalbalie van de huurauto. Ongelofelijk hoe ze altijd zo’n onvriendelijke medewerkers kunnen vinden. Gelukkig verloopt het vlot en mogen we snel onze Fiat Panda ophalen.

Een rondje om de auto toont een flinke kras. Als we daar een opmerking over maken, blijkt dat we een ‘het maakt niet uit hoe je de carrosserie inlevert auto hebben. Goed om te weten!

Strak geparkeerd

We verlaten de luchthaven en rijden naar El Campello. Daar worden we hartelijk opgewacht door Naat en Adrie. Na wat geknuffel gaan we ons appartement binnen. Alles oogt keurig verzorgd, alleen jammer dat er geen rekje voor onze koffer is.

We kletsen nog wat met Naat en Adrie en genieten van een zak chips in de smaak ‘gebakken ei’. Heerlijk! Volgens Monique precies dezelfde smaak en textuur zoals haar moeder die vroeger zou hebben geserveerd. Dan is het tijd voor een schoonheids slaapje.

Geef een reactie